Oplossingsgerichte 'coaching'.
Ik ben niet zo kapot van het woord coach. Dat komt omdat ik zelf ooit gecoached ben door een 'echte professionele' coach die mij op volstrekt verantwoorde wijze (van zijn school destijds) pijnlijke momenten liet beleven door me te laten zwemmen met vragen over het waarom en waarvoor waar ik geen antwoord op wist. Hij bleef dan zo lang mogelijk stil en ik kon daar niets mee. Ik kan beter nadenken als ik mag praten, dus hardop. Dat werkt bij mij zo. Ik heb tijdens en na dat lastige traject - waar ik niet per se wijzer uitgekomen ben - besloten om mezelf nooit meer aan zoiets te onderwerpen en idem om zelf nooit coach te worden :) Intussen is er een reden bijgekomen waarom ik zo'n hekel heb aan het woord en dat is dat bijna iedereen zich zo'n beetje coach noemt en dat dat gaat om de meest uiteenlopende al dan niet eng zweverige methodes van wijdverbreide of zelfverzonnen aard.
Door een bevriende netwerkrelatie ben ik enige tijd geleden op het spoor gezet van oplossingsgericht werken, waar ik in een nog eerder stadium al eens over gelezen en gesproken had mbt de therapeutische variant / voorloper, nl. KOT - Korte Oplossingsgerichte Therapie, waarbij de patient in therapie niet uitgebreid gaat zoeken naar de oorzaak van zijn/haar problemen, maar direct aan het werk gaat met vaststellen wat de veranderbehoefte is en daar een eerste stap in zetten. Boter bij de vis, zeg maar. Ik ben dol op vis!
In mijn praktijk als interimmanager coachte ik eigenlijk al regelmatig medewerkers, vaak middenkader leidinggevenden in zorgorganisaties. Dank zij mijn collega ben ik enthousiast geraakt voor de SF (Solution Focussed = gefocust op een oplossing) manier van werken en zo ben ik op zoek gegaan naar literatuur en een opleiding. Inmiddels heb ik de opleiding Oplossingsgericht Coachen bij NOAM afgerond en komt mijn praktijkervaring met SF-coachen goed op gang.
