zaterdag 8 januari 2011 Vaslav door Arthur Japin
Op zich is Vaslav een razend knap boek. Het verhaalt vanuit de perspectieven van drie belangrijke mensen in zijn leven: zijn bediende, zijn vrouw en zijn eerste (mannelijke) liefde, de weg naar krankzinnigheid die balletdanser Vaslav Nijinski heeft bewandeld en hoe de aanloop tot en zijn daadwerkelijke laatste voorstelling levensbepalend zijn geweest voor in elk geval twee van deze drie mensen. En zijn leven zelf natuurlijk. Ik heb niks met ballet (zie hierover een eerder blog), maar daar gaat dit boek nauwelijks over. Het lukt Japin om vanuit de observaties, emoties en gedachten van derden, ons onder de huid te laten kijken van Vaslav Nijinski, een van 's werelds grootste dansers aller tijden.
Als je nog nooit eerder een boek van Japin gelezen hebt, dan hakt het er denk ik wel in. Hij schrijft prachtig en hij kan de al dan niet boerse of pathetische, romantische of dappere ideeen van mensen zodanig verwoorden dat je ontroering of afschuw voelt voor de desbetreffende persoon. Na oa Een Schitterend Gebrek (zijn beste vind ik), De Overgave en De Grote Wereld echter, is de werk- en schrijfwijze van Japin een beetje sleets aan het raken, voor mij althans.
Laat dit je niet afschrikken echter, het is echt een heel goed boek.
![]() Reageren
zondag 5 april 2009 De Passanten
Gisteravond naar de theatervoorstelling 'De Passanten' geweest van theaterwerkplaats MoMo in Ederveen. Daar 'werkt' mijn petekind Marieke, nu 29 jaar en van huis uit Downesk, een ware held in ons aller leven. Als trotse peettante (ze zag me vanaf het balkon in de zaal en gilde: "Heee, me peettante!! Wat doe jij hier??!!") mag ik wel zeggen dat onze troelebel de ster van de avond was en co-regisseur in haar eigen beleving. Ze geeft voortdurend aanwijzingen aan mede-acteurs, bewijs voor haar multitasktalent Het kan natuurlijk ook zijn dat ze kwa niveau wat boven de anderen uitsteekt, maar blijft dat ik daar trots op mag zijn. Dat zij zelf trots is getuigen de bijgaande foto's. In de eerste scene verleidt Marieke de collega clown voor een kadootje, zij knippert daarbij met haar ogen en geeft hem luchtkusjes - en kijkt vervolgens vragend naar het publiek als om te zeggen: doe ik dat leuk he!? En dat is ook zo. De laatste scene, die met de roze shirtjes ging als volgt: jongens zijn heel stoer en meisjes zijn heel zacht en sierlijk. Marieke danst alleen stoer en een jongen alleen sierlijk, waarna ze beide worden uitgejouwd door het eigen team. Dan dansen Marieke en de jongen samen stoer en sierlijk tegelijk, waarna de hele meute uiteindelijk als dikke vriendjes eindigt.
Ik heb dik genoten!
 Reageren
vrijdag 27 februari 2009 Ziek zijn = letters verslinden
Een voordeel van zwikkelijk zijn is dat er lekker gelezen kan worden. In de afgelopen weken heb ik een niet mis te duiden stapel weggewerkt en deze beide depressieve werkjes wilde ik jullie niet onthouden:
Ik sluit nu maar af - Zelfmoordbrieven door Udo Grashoff die na een alleraardigste inleiding over het onderwerp een verzameling afscheidsbrieven van zelfmoordenaars / suicidanten / zelfdoders uit het vroegere Oostduitsland leesbaar maakt met mits aanwezig duidelijkheid over de betreffende omstandigheden. Erg ontroerend en heel verdrietig, soms ronduit grappig. Ik heb het boekje meegegraaid uit de paareurobak en heb het verslonden.
Dorrestijns Vogelgids, mijn nieuwe verjaardagskadootje voor heel veel mensen die ook van vogels houden en ook voor velen die daar niet van houden. Zo'n zompige drijfsijs als die Dorrestijn op het toneel altijd geweest is, zo geweldig is dit boek.
Over het Goudhaantje bijvoorbeeld:
"Het is niet duidelijk of Goudhaantjes ook tot de loofzangers gerekend moeten worden. Ik neem aan van niet, want het Goudhaantje heet in het Latijn Regulus Regulus en daar zit geen loof meer in. Overigens zijn Goudhaantjes schattige vogeltjes met uitzonderlijk fijne snaveltjes. Ik het het gevoel dat het snaveltje van het Goudhaantje even zacht is als zijn veertjes. En het diertje heeft gekozen voor smaakvolle kleuren: mooi groen, bijna mos-, en op de kruin in de lengterichting en rood sstreepje met een toefje geel."
Hier hou ik dus van.
![]() zaterdag 10 april 2010 Eerst Rod en nu Jon
Al weken hoor ik op de radio een liedje waarvan ik eerst steeds dacht dat het Rod Stewart is, of zo goed als. Op goed moment hoorde ik toch een andere naam en sinds kort ben ik er achter dat het om Jon Allen gaat, met het liedje In Your Light. Vandaag heb ik de hele cd gekocht via iTunes en ja hoor: het lijkt en het klinkt net zo lekker, alle 12 liedjes. Laat Rod himself nu ook een relatief nieuwe cd hebben: Soulbook, met 15 oude soulnummers van Let it Be Me dat hij samen zingt met Jennifer Hudson tot Wonderful World, ernstige zwijmel. Ik moet iets bekennen: al 40 jaar ben ik fan van Rod. Een ongelooflijk lelijke Britse eend, maar geen man kan mij zo vervoeren. Ik heb letterlijk AL zijn platen, de meeste nog op vinyl. In iTunes heb ik een slordige 350 nummers van hem staan, die ik bijna nooit speel overigens. Dat ze er staan is genoeg. Veel van zijn nummers staan in mijn ziel gegrift. Er is geen mood waar ik Rod niet bij kon en kan gebruiken; van hemelhoog tot dodelijk bedroefd. Dat schorre geluid, de hoge noten, Rod heeft driedubbele soul in zijn stem. Enige jaren geleden heeft hij 4 albums volgezongen met American Songbook, ook die liedjes klinken komen er volstrekt geloofwaardig uit.
This Old Heart Of Mine
Baby Jane
Country Comfort
I'm Losing You
The Killing of Georgie
Tomorrow Is A Long Time
Human
The First Cut Is The Deepest
You Go To My Head
Een favoriet nummer zou ik niet kunnen kiezen. Ook is Rod in staat om covers te maken die beter zijn dan het origineel. Van Tom Trauberts Blues tot Reason To Believe en vele anderen. I'm a complete sucker for Rod.
En nu staat er dan zomaar opeens een jonge Rod op. Deze Jon Allen heeft net zo'n raspy voice. Hij zingt ook lekker weg en je gelooft elk woord. Hij heeft alleen nog geen gezicht. Dead Mans Suit heet zijn album. Of ik het nog weer 40 jaar ga volhouden weet ik niet, maar dat zal dan biologische redenen hebben. Die jongen is goed!
 Reageren
dinsdag 1 juni 2010 Pinkpop 2010
Pinkpop 2010, een editie voor in de boekjes wat ons betreft. Twee dagen mooi weer, een dag goeie blubber. Grote bands, kleine bands. Persoonlijke ontmoetingen met rijzende sterren, bewondering voor het miljoenengeweld op afstand. 50.000 man op één veld (ok, tis een groot veld) en geen wanklank, slechts dronkenschap (ok, hele ernstige dronkenschap). Je moet het meemaken om het te begrijpen.
In een tentje op de Pinkpopcampings dat doe ik al een aantal jaren niet meer. Ik kan iedereen een hotel aanraden, want dan heb je douche, bed en ontbijt in luxe bij de hand en is de derde dag ook nog prima te doen. Het programma is ook elke volgende dag zwaarder en langer dan de vorige, dus als je de afsluiter op zondag wilt zien, moet je behoorlijk je best doen :)
De prijzen waren ook weer flink omhoog gegaan, maar de hete kip was en blijft ons favo voedsel en bier en cola de drank. Iemand twitterde: Carnaval en Pinkpop, beide hetzelfde fenomeen: tis in Limburg en je drinkt er bier, LOL.
De muziek dit jaar: geen over de top line-up maar toch meerdere parels, ik noem mijn persoonlijke favo's, niet per se in volgorde van belangrijkheid want totaal onvergelijkbaar:
Vrijdag: Paolo Nutini en Rammstein
Zaterdag: absoluut Ryan Shaw en Biffy Clyro was ook leuk
Zondag: Jon Allen, Skunk Anansi en P!nk
Paolo Nutella was dit jaar minstens zo stoned als twee jaar geleden, maar hij gaf een geweldig concert. Zingt geweldig en dit jaar meer werk van de hele band.
Jon Allen - lief, echt, zingt als Rod en soms als Bob tranentrekkend mooie liedjes. En ik heb een knuffel van hem gekregen :)
Ryan Shaw, die toch in Nederland was (voor North Sea Jazz) en Wolfmother kon vervangen was mijn echte grote ontdekking dit jaar. Wat een geweldige soulzanger! Black is beautiful! Hij wordt ook wel de baby Stevie Wonder genoemd. Terecht!
Skunk Anansi klinkt nog altijd als een klok en ze zong ook fijn wat oude nummers, waarbij ze bij een nummer het publiek op liep. Ja, je leest het goed: op. Over de schouders van mensen in het publiek liep ze al zingend een stuk, waarna ze al crowdsurfend weer terug werd gebracht. Fantastisch! Wat een stem. Wat een vrouw. Black is beautiful!
Rammstein, ja wat moet ik daar van zeggen: voor 1.2 mio gage geven ze wel waar voor hun geld. Ik heb niks met hun muziek, maar show en het vuurspuwen en -werk zijn zeer imponerend. Ik heb het hele concert uitgestaan (itt bij Rage Against The Machine twee jaar geleden en dat was ook echt heftig!)
John Mayer, speciaal gaan zien, was niks aan. Nou ja, hij en de band speelden goeie rock en gitaarmuziek, maar de kleine liedjes bleven totaal uit. Andere verwachting dus, ik kon er niet warm van worden.
Moke had het hele Metropole orkest meegenomen, maar ook dat maakte de verwachting niet waar. Het orkest kreeg weinig rol vond ik en was ook slecht te onderscheiden onder het enorme gitaargeweld van de Mookjes. Het was vnl een enorme bak herrie die van het podium kwam. Ik had er de oordoppen bij nodig.
Kate Nash, wat had die nou met haar wenkbrauwen gedaan of is dat normaal? Het spandoek dat ze op de stage had hangen: "A cunt is a usefull thing" sprak me weer beter aan, LOL Haar muziek was wel goed, maar ook wat gewoontjes zeg maar.
Mika mocht ik van Jur niet gaan zien, in plaats daarvan moest ik mee naar de tent, omdat zij immers mijn Jon Allen fetisj had gedoogd en we onder geen beding naar verschillende concerten mochten LOL.
Florence zal ik beschrijven met de tweet die ik tijdens dat concert deed: Soort van Keet Boesj huppelkutje in een jomandagewaadje met een stem als een misthoorn die Florence met haar Machine. Dat zegt ws genoeg :)
Prodigy (spreek met ons uit: proddudzjie) was na Rammstein een aardig bandje; voor de vorm deden we natuurlijk uitgebreid mee aan Smack My Bitch Up! Persoonlijk heb ik meer met het slotdeuntje van Pinkpop, na het woordje van Jan Smeets en voorafgaand / tijdens het slotvuurwerk: All You Need Is Love van ja, the Beatles :)
 Reageren
zondag 25 juli 2010 Praise & Blame - Tom Jones
w00t! Tom Jones heeft gisteren een nieuw album uitgebracht en ik kan niet stoppen met het te draaien. Op volle sterkte! Man, wat een plaat. Het is een gospelplaat maar dan anders. Ik heb niks met Jesus songs, maar wat een kracht, wat een passie, wat een puurheid, zonder enige franje, rauw, hard, zacht, smekend, wild, "maybe there ain't no heaven, maybe there ain't no (burning) hell". Ik hield al van Tom Jones toen hij in 1968 (ik was 13) alle liefdesverdriet liet culmineren in een crime of passion: hij vermoordde haar :) Dat nummer meezingen was een van de beste manieren om je stem lekker te strekken. Ik kan het nog blindelings bulderen. In de jaren daartussen was er nog steeds die stem; heet, sexy, donker, cool, maar ik schaarde zijn muziek toch lange tijd onder mijn playlist 'vals sentiment' (tesamen met nou noem er eens wat Barbra, Bee Gees, Laainel Ritsie, Gulio Glibberjas, den dieje zeg maar). Maar nu opeens, Tom is nog steeds hot en ziet er geweldig uit voor zijn 70!!! jaar, komt hij met een album waar je voor of door naar de kerk zou willen. Ik hoor Tom doing - maar dan beter dan de originals: Johnny Cash, Stones (Run On, is niet vd Stones, maar luister naar de muziek), a Bob Dylan song turned into a crooning ballad, ik hoor rock'n billy, geez, I'm in awe! Tom, you totally did it for me!
 Reageren
zaterdag 24 juli 2010 Beatrice en Vergilius - Yann Martel
Na 5 jaar komt Yann Martel met een nieuw boek en om totaal andere redenen dan Life Of Pi hakt ook deze er hard in, harder nog dan Life Of Pi waarschijnlijk. Zelden zo'n ongemakkelijk boek toch als eenrukker verslonden. Er zitten zoveel lagen in, dat het je duizelt. Het gaat over hemzelf, als schrijver van een eerste succesvol boek met wilde dieren in de hoofdrol, het gaat over de kunst van het schrijven, het gaat over hoe we over de holocaust praten en lezen, het is een toneelstuk in een boek in een boek, er zit een allegorie in, een dierenfabel, het gaat over wreedheid en afslachting, het gaat over honger en de verbeelding van eten die dat teweegbrengt en het gaat over luchtige lichtheid om de somberte te verdrijven en het lijden dragelijk te maken. Waar gaat het over zei je? Ik heb hierboven nog niets verklapt. Het is een boek dat je bij de strot grijpt, het hort en stoot, vloeit traag en dan weer onstuimig. Soms wilde ik meerdere bladzijdes overslaan, soms herlas ik een paar bladzijden drie keer. Een deel heb ik voorgelezen tijdens een slapeloze nacht aan mijn hotelgenoot, zoals er in het boek zelf ook steeds wordt voorgelezen. Het leent zich er uitstekend voor. Lezen dat boek! 180 pag.
 Reageren
donderdag 13 maart 2008 Joe Bonamassa
Gaaf optreden gisteren in de Oosterpoort. Het tweede nummer was meteen So Many Roads, dat ik ter ere van mijn broer op You Tube had willen zetten. Heb ik daar 5 minuten met mijn camera boven mijn macht staan tapen, had ik het geluid van de camera uitstaan......ggrrr.
Joe is een geweldig gitarist, hij kan solo zonder enige begeleiding rustig 10 minuten de blues spelen zonder dat je wilt dat hij stopt. Een meester!
 donderdag 19 juni 2008 Een kwestie van smaak, Aaf
Onze nationale bloemgejurkte bridget jones Aaf Brandt Corstius meende enkele weken geleden haar columneske mening over Adam Curry uit te moeten spreken vanwege zijn nieuwe ochtendshow op Arrow Classic Rock FM. Hij zou het teveel over de huidige vervoerscrisis hebben in zijn programma en de Arrow luisteraars zouden massaal in protest zijn gegaan tegen Adam en zijn show. Een tegengeluid is volgens mij op zijn plaats: ik luister sinds die column elke dag naar Your Wake Up Call. Beter dan BNR - waar voortdurend van die gruwelijk irritante geluidjes overal achter worden gedraaid, elk uur dezelfde reportages afgespeeld en de interviews heel vreemd vaak opgelezen klinken, alsof ze niet live zijn gemaakt, maar apart ingesproken en gemixt. Beter dan de nieuwe ochtendshow op Radio 2, waar nu een Radio 538, Veronica-achtig lawaai uit komt elke ochtend. Adam en zijn sidekicks Alexander en Eline voeren heuse gesprekken met interessante gasten. Zij stellen intelligente vragen en Adam blijkt bijzonder goed op de hoogte van alle ins en outs van de onderwerpen. Hij is politiek bewust, diept onderwerpen tot de bodem uit en ja, het gaat al weken over de vervoerscrisis. Maar als je zoals ik, in tegenstelling tot ABC, voor het werk elke dag een uur in de auto zit 's morgens, dan is het toch wel prettig dat een bekende stem het over een bekend onderwerp heeft. Alsof je een volgende cd van een luisterboek opzet, zeg maar. De taxicolumn van de vaste chauffeur is inderdaad irritant, maar heeft ABC haar eigen column wel eens weken achtereen gevolgd? Dat bedoel ik. En dan heb ik het nog niet over het grootste voordeel van de Arrow show gehad: ze draaien tussendoor goede muziek! Waar andere zenders met regelmaat geswitcht moeten worden bij Guuselijk Nederlandstalig bijvoorbeeld, kan Arrow de hele weg aan blijven staan. Leuke handige, soms leerzame informatie, spannende en soms brutale interviews die nooit onbehoorlijk zijn én goede muziek, wat wil ik nog meer? Wat ik maar bedoel te zeggen is: ieder zijn smaak, Aaf en bedankt nog voor de tip!
 Reageren
zaterdag 12 januari 2008 Rock & Roll man!
Eurosonic geeft elk jaar een paar verassingen; op de donderdag heb ik al heel vroeg in de avond mogen genieten van dit tafereeltje. Zijn deze jongens hun set nog aan het opbouwen? LOL, nee joh, dit is de finale van hun optreden. Ze heten Killed by 9V Batteries, zijn jong en waren heeeel erg onder de invloed en hun laatste nummer bestond uit het demonteren van de set zeg maar: alles nog geplugd en rondzingend gitaargeweld dus, struikelend, trommelend op wat ze tegenkwamen in hun dronkemansgang, de drummer kwam achter zijn stel vandaan en aaide ook nog wat op de grond liggende gitaren, de zanger maakte nog geluid in de mic, zijn broek inmiddels afgezakt tot recordlaagte. Volledig de weg kwijt zouden wij zeggen. Maar Rock
 Reageren
maandag 14 juli 2008 Bospop 2008
Vrijdagavond trok Neil Young, waar Bospop dit jaar een dag langer voor duurde, slechts 8000 mensen, stond er in de krant. En idd, afgeladen was het niet en alsof de meester er pissig over was, begon hij na het eerste uur, dat heel erg goed was, enorm te egotrippen. Het eerste uur vond ik zelfs beter dan het concert in de RAI een paar maanden geleden. Ontroerd raak ik van Old Man, dat de piepjongen Neil zo lief live at Massey Hall zong. Everybody Knows is een oldtime favorite van me. Down By The River mag 15 minuten duren, maar dan moet je niet daarna nóg twee nummers van elk minstens 20 minuten spelen. Dat is pure torture. Mother Earth dat Neil solo zingt met eigen begeleiding op een kerkorgel vind ik niet om aan te horen en Words, Words is echt heeeeel erg mooi, maar kan het nog langer worden uitgerekt? Tijdens het laatste lange nummer herhaalde Neil het refrein zo bloody vaak (Ocean blue ......, let the sand wash over you) dat zelfs de grootste diehard fans gingen fluiten! Jur wilde allang weg en het is dat ik wilde wachten op een mooie afluiter die dus ook nog eens niet kwam. You fucked up, Neil! Zaterdag begon oergezellig met de meisjes van The Bangles, die toch nog erg leuk uit de hoek kwamen. Jur zong ook mee met Walk Like An Egyptian, die de meiden heel aardig hadden gemixt met Mrs. Robinson van Simom & Garfunkel. Ikfontleuk. Een absolute ontdekking bleek de 17-jarige Jimmy Bowskill die met zijn eigen band de blues vertolkt op een 18-snarige (voor elk jaar een?) gitaar en ook goed zingt. Na de show liep ik de schat bij de signeertent naast de mainstage per ongeluk tegen het lijf en zette hij braaf zijn handtekening voor me, hihi. You're good! zei ik tegen hem. 'Thank you, mam' antwoordde hij braaf. Where are you from? vroeg ik hem. 'From Canada, mam' LOL, ik wilde bijna vragen: Do you miss your momma? Adorable. Toen Racoon, onze eigen Zeeuwse mosseltjes, die nog beter uit de verf kwamen op dit terrein dan bij Pinkpop. Lekker festivalbandje. De blues werden daarna heftig vertolkt door Danny Bryant, de kleine vierkante man met de korte armen en benen maar wel zeer veel ziel in zijn blues. Steve Lukather, ook zo'n bluesjankerd, waarvan vooral de in het wit geklede gitarist mijn camera-oog veroverde Op het hoofdpodium daarna Crowded House, die keurig netjes hun medley's leverden. Toen we na eenduik en sauna terugkeerden, baalde ik wel dat ik Buddy Guy deels had gemist, dus morrend liep ik naar de tent, waar zijn geweldige bluesgitaar en stem onder het tentdoek door schalden. Vlak voor de tent liep er opeens een kleine zwarte man in een wit trainingspak met een ontplugde electrische gitaar stoer en uitdagend de tent uit tussen het publiek door........ the man, Buddy zelf! Wow, te gek, Buddy Guy loopt me zo in de armen! Ik was te perplex om een foto voor elkaar te krijgen. Zo gaaf. Wat een charisma deze man, wat een held. Slechts een jaar of 8 jonger dan mijn oude moeder en zo soepel als een jongeling. Een man om van te houden, zeker omdat zijn stem en zijn verhaal ook een grote genieting is. Buddy, wat baal ik dat ik zo'n stuk van je optreden gemist heb! Daarna Santana op het hoofdpodium en ja, dan spreek je wel van een waar feestje. Op de molen iets buiten het terrein had men een groot spandoek gehangen met: Oye como va, Carlos. Echt lief, net als Carlos zelf, die het publiek complimenteerde met het sinds 11.00 smorgens al daar zijn. Hij zei dat dat vast lukte door al die 'testosteron music'. Carlos so rocks. Zondag begon met de pokkenherrie van de Duitse folkmetalband Subway to Sally. Daar hebben we hartelijk om gelachen want het is wel heel moeilijk om zo'n leernichterige dikkiedik met geblondeerd kroeshaar serieus te nemen In de tent speelde daarna Dana Fuchs, een Amerikaanse soul/blues/rock zangeres, die er heel erg goed uitziet, maar echt alleen maar keihard haar stembanden staat te mollen. Geen sprankje subtiliteit; ze start echt elke song met een soort grunt en sorry, maar voor meisjes is dat gewoon niet mooi. Wel een spektakel maar wij zijn het buiten vanaf het grasveld verder gaan luisteren... Thin Lizzy en Danko Jones leverden braaf snoeiharde rocknummers. Allebei helemaal goed, al moest ik de arrogantie van Danko Jones wederom dubbel doorslikken. Daarna mijn hoogtepunt voor zondag, Apocalyptica. Ik had geen idee wie ze waren en wat ze feitelijk deden - ja, iets heel erg metals of zo, maar ik was op slag helemaal fan, LOL. 4 Cello's waarvan een bas en een drumstel, publiek dat wild enthousiast de metalcovers van de groten der aarde 'meezingt', zodat de muziek fijn instrumentaal kan blijven, een geweldige show met de headbangende solisten, ik weet niet of ik de muziek zal kopen, maar als liveband hebben ze mij volledig in hun ban. GEWELDIG, in een woord met hoofdletters.'s Avonds sloten Europe en ZZ Top de dagen af; Europe leverde netjes hun grote werk af met The Final Countdown als toegift, wie doet ze wat, ik niet. En als finale afsluiter de oldies van ZZ Top, twee oude lullen met een rietje. Ik vond er geen ruk aan, maar voor de foto stond ik natuurlijk wel vooraan. Twee liedjes ben ik gebleven, daarna werd het vooral meer van hetzelfde Een uitermate geslaagde editie van Bospop, waarvan de organisatie echt heel erg goed is, zie hiervoor mijn eerdere blog.
 Reageren
vrijdag 4 april 2008 The Merchant of Venice
Deze film uit 2004 draaide nog eens in Images Groningen. Vanmiddag, toen ik langer op mijn auto moest wachten (garage, beurt, nieuwe remblokken schijven, grrrr) en het zachtjes begon te regenen, was dat een uitkomst, want duurt dikke 2 uur. Prachtige film met een glanshoofdrol van Al Pacino. Ik lees dat Dustin Hofman ook geinteresseerd was voor de hoofdrol, maar die was net al vergeven. In S hakespears tijd in de 17e eeuw tierde het anti-semitisme welig in Europa, de Joden in Venetie moesten 's avonds achter een poort in een gesloten wijk leven en moesten als ze overdag over straat gingen, een rood hoofddeksel dragen. Ze werden beschimpt, bespuugd en vermoord. Uit dit stuk zijn de beroemde regels "if you prick us, do we not bleed?" midden uit die hele verdere litanie waarin Shylock, de woekeraar Jood zijn wraak verdedigt. De teksten in de film zijn de originele teksten van Shakespear en ook al is dat soms een beetje awkward, je vergeet het toch heel snel. Het spel is prachtig en ook de kostuums. Het enige karakter dat ik niet kon geloven is de vriend van Bassanio, die gespeeld wordt door de Engelse jongen die in Love Actually naar America gaat om chicks te scoren. Hij speelt met dezelfde ondeugd en dat beeld wilde er bij mij niet uit. Op groot scherm mooier dan op dvd, lijkt me!
 Reageren
zaterdag 22 maart 2008 God Is Niet Groot
Nadat Richard Dawkins' (die, lees ik net, ook wel Darwins Rottweiler wordt genoemd ) 'The God Delusion' of 'God als misvatting' dat 500 pagina's lang en weken ploeteren door wetenschappelijke verhandelingen heen, mijn eventueel nog resterende geloof definitief in de afgrond had gepushed, ben ik de afgelopen dagen nogmaals en nog dieper geschokt geraakt van dit 'stillistisch briljante, geestige, onredelijke, overtuigende, erudiete, scherpzinnige' boek, dat ik - zoals de de zin op de achterflap vervolgt - inderdaad in één adem heb uitgelezen. 300 pagina's waarin Christhopher Hitchens glashelder uitlegt dat geloof uit de kindertijd van de mensheid stamt en 'het nut ervan dan ook in het (oer)verleden ligt, dat de boeken waarop het gebaseerd is doorzichtige fabeltjes zijn, dat het een door mensen verzonnen leugen is, dat het vijandig tegenover de wetenschap en het vrije onderzoek heeft gestaan, dat het voor een groot deel op angst en bedrog is gebaseerd en dat het medeverantwoordelijk is geweest voor zowel onwetendheid en schuldgevoelens als voor slavernij, genocide, racisme en despotisme'
Hij behandelt in het boek alle religies, van de azteken en farao's via de oosterse godsdiensten als boeddhisme en hindoeisme tot jodendom, christendom en islam en de evenzovele claims op het uitverkoren zijn en laat niet na om ook de totalitaire stelsels als communisme en facisme onder de loep te nemen. Dit alles combineert hij met alle grote denkers en hun kijk op de zaak, waarbij de in Holland geboren en wonende Spinoza een mij tot op heden onbekende grote rol heeft gespeeld bij de huidige grote schizma's. Heavy stuff!
'Wij zijn uitverkorenen; en de rest heeft geen geluk
Zij gaan naar de hel - dan wordt het in de hemel minder druk'
Hij schrijft: 'monotheistische religies zijn het plagiaat van een plagiaat van een gerucht van een gerucht van een illusie van een illusie die tot in de lengte van dagen teruggaat om een paar non-gebeurtenissen te verzinnen'.
Briljant. Lezen dat boek, ook en vooral als je bijvoorbeeld politicologie wilt studeren!
 Reageren
donderdag 21 februari 2008 Neil Young
Neil was geweldig!
Meer dan geweldig zelfs. Hoe onze jeugdheld nog bij stem is; wellicht zelfs beter dan ooit en dan zijn gitaarspel: en op de akoestische en op de electrische gitaar is zijn spel (verschillend) onmiskenbaar. Zijn vrouw Pegi in het voorprogramma, ach, dat hebben we dapper uitgezeten en ook lachen was de fossiele slaggitarist, daar bewoog werkelijk helemaal niets meer aan, Anton dacht dat hij al dood moest zijn, hahaha. Eerst een akoestische set en na de pauze een geweldige rockset en dan nog een forse toegift. Een avond van 20.00 tot 24.00 uur. De 130 euro tickets echt helemaal waard!
 Reageren
zondag 6 januari 2008 Stukgelezen
Een boek stuklezen, je kent die uitdrukking. Het Schervengericht van A.F.Th. is zo'n dikke pil dat ik het maar letterlijk heb genomen. Toen ik 20 pagina's ver was, kon ik het gewicht niet meer dragen. Omdat de tekst dusdanig intrigerend was dat ik verder wilde in het boek heb ik - itt wat ik ooit eerder heb gedaan! - het boek uit elkaar getrokken. Hoppa. Dwars over midden. De achterste helft kwam los en heb ik weggelegd tot de eerste helft uit was. 1051 pagina's totaal. Het had korter gemogen. Literair zeker een meesterwerk en hij heeft er de Ako-litprijs ook echt verdiend mee gewonnen, wat mij betreft. Maar wat een lap tekst. Na 3/4 begon het me toch wat teveel te worden, echter op dat punt aangekomen wilde ik me niet laten kennen. Als je heel veel tijd omhanden hebt is het een aanrader en ook als je van erg mooie zinnen houdt en een knap doordacht plot.
Voor gemaklezers: niet aan beginnen
 Reageren
woensdag 5 december 2007 Max en Joris
Even een dubbele boekbespreking:
Max Westerman schreef na zijn correspondentschap in Amerika (15 jaar voor RTL) het boek In Alle Staten. Een flinke aanrader, want hij schrijft onderhoudend over die maffe amerikanen, die heel vaak onze vooroordelen bevestigen, maar toch zo leidend in de wereld en fascinerend zijn. Gruwelen met je tenen krom en nijd (jaloezie) om hun pro-actieviteit en grenzeloos opportunisme. Leuke dvd bijgevoegd met 20 rtl-reportagetjes.
Een tweede correspondentenboek is van Joris Luyendijk: Het Zijn Net Mensen. De titel dekt m.i. niet geheel de lading, hoewel je het na lezing wel begrijpt. Dit boek is zonodig nog belangwekkender, omdat Joris in zijn onnavolgbaar prettige en droog humorische schrijfstijl het principe van correspondentschap in den vreemde genadeloos afbreekt tot zijn essentie, nl: dat het een grote leugen is. Een klein stukje recensie uit de nrc.next is bijgevoegd. In dit boek begin je te lezen en dan wil je door tot het eind. Go, Joris!
 Reageren
maandag 20 augustus 2007 Lowlands 2007
Nou dat was me de editie wel! Qua muziek 3 dikvertegenwoordigde hoofdstromingen, waarvan 2 van de 3 niet mijn ding zijn en de derde bij een overdosis per groep ondetermineerbaar werd.
Stroming 1: Techno, rave, etc. ik heb er niks mee, hoewel als CSS daar onder viel, was dat wel heel gaaf.
Stroming 2: Balkan funk klezmer feestbands. Ik wordt er nerveus van, hoewel als CSS daar onder viel, was dat wel heel gaaf.
Stroming 3: Britpop, britpop, brotpip, protbip. Bij het her-ontstaan echt leuk (zeg maar Franz Ferdinand, de oervorm waren natuurlijk de Beatles) Daar vallen alleen de echte nieuwelingen nog in op; The Enemys, genoten van die mannetjes, zo oerlelijk maar zo gAAn met die banAAn, super! Alamo Race Track, horen die daar bij? Die waren ook lekker en Moke ook.
Nee, dan de uitzonderingen op de 3 stromingen en andere gave zaken:
- een tattoo door Henk Schiffmacher, zo gaaf!
- Turbo Negro, wat een rocklol!
- Kaiser Chiefs, een hele verdiende slotact op zaterdag en ws. het beste concert van heel LL07. Bomvolle Alpha inclusief grounds en iedereen zong alle nummers mee. Kicken.
- CocoRosie in de Juliet, geluid stond veeeeel te hard, maar wat een gekke meiden!
- Games in Concert, een hele tent vol met gamesgeneratie die dolenthousiast alle tunes herkennen en meegalmen, klassiek omgesmeed, echt geweldig!
- met Jur gezellig 3 dagen veel opgetrokken, ik voelde me echt de rocking momma! Dank je, Poekalief!
- CSS vond ik dus een feestje
- chickenwings kluiven nadat ik niet bediend werd door de verkoopgozer
- op een beetje regen na, droog gehouden en verbrand zelfs
- ja en dan als hekkensluiter Tool; ik had me er zoooo op verheugd en ben helaas wat teleurgesteld; door stemproblemen weinig zang helaas en een wat stilstaand gebeuren ondanks gave lichtshow en hele goeie muziek. Beste liveband on earth? Niet voor mij dan.
Al met al een hele sfeervolle geslaagde editie. Keikapot ondanks hotelovernachtingen.
maandag 14 juli 2008 Bospop 2008, zeker zo goed als verwacht!
Bospop, dat zichzelf etaleert als het gezelligste festival van Nederland had ook dit jaar weer helemaal gelijk. Deel Pinkpop qua grootte dóór 6 en vermenigvuldig de organisatie van Pinkpop mét 6 en je hebt Bospop: max. 13.000 mensen op één veld met een mainstage aan de voorkant en een tent waar tot de 6 nokken ca. 5000 man in kan aan de achterzijde; uitstekende toiletten (nog beter dan Lowlandskwaliteit) gescheiden voor dames en heren - waardoor de 'dames' ook zo schoon zijn - met wasbakken, zeep en handdoekjes; afgeschermde pisbakken voor de mannen; ok merendeels junkfood (bami met kippenpoten lekker!) langs de kant, écht tapbier in pils en witte variant waar je nooit langer dan 5 minuten op hoeft te wachten en de bekers zitten altijd vol. Kortom: de echte festivalfeel maar dan niet te massaal. Blij en heel gemengd festivalpubliek, dit jaar verdeeld over 3 heel verschillende dagen (oude rockers bij Neil Young, alle leeftijden op de zaterdag en metalheads op de zondag). Langharig tuig uit de jaren 60/70, gezinnen met 3 generaties, kakkers, kleuters, alto's, emo's, een verdwaald hanenkammetje, ruige motorheads, bluesnerds, grijze kuiven en aso's, allen in alle gradaties van dronkenschap maar nooit vervelend of geweldadig. Gelukkig drinkt mama van Jur niet want het was Jurs stellige mening dat niets zo ontluisterend is als 50-jarige dronken vrouwen, zoals die waar we bij Neil Young niet van los konden komen, vnl. omdat ze haar ongeduldige en beweeglijke 80 kilo evenwicht voortdurend tegen onze lichamen aan zocht. Bij het ontwaren van Neil's vrouw Pegi die het hele concert achtergrondkoor had staan wezen, sprak ze beneveld 'hee, waar komt die opeens vandaan', waarop haar man overigens eveneens far out 'uit de coulissen' sprak. Het bene-veld was overduidelijk zichtbaar, zullen we maar zeggen.
Parkeren in Weert was alle 5 keer (jaja, wij ontbospopten dagelijks voor een zwembad- en saunagang in ons hotel, ghehe) een eitje; 3 euro voor alle keren samen en hoe ver weg je ook staat, je bent altijd binnen 10 minuten bij het terrein. De houtsnipperslucht (Lowlands!) komt je bij de ingang tegemoet, alwaar het fouilleerpeleton kan worden bereikt door in een Nederlandse massa naar de poortjes geperst te worden en dan erdoor. Waar in Engeland zelfs de ruigste hooligan rustig in een kaarsrechte que plaatsneemt, zijn Nederlanders niet in een rij te dwingen, laat staan in 10. Raar volk. Jur vond het geweldig, vooral omdat het zo superrelaxed was, het hele festival, juist ook omdat de lineup haar muziekkeus vooreerst niet was. Toch heeft ze een aantal verrassingen gezien. Daarover later. Foto's zijn uploadend, die plaats ik straks wel bij. De recensies volgen in het volgende blog!
 Reageren
|
Twitter
|
Reacties op dit artikel
Er staan nog geen reacties bij dit artikel. Wil je de eerste zijn? Laat dan een reactie achter.Voeg een reactie toe: