My daddy was a Steve

Vandaag, 3 december 2007, zou mijn vader 86 zijn geworden, als hij niet op 51-jarige leeftijd in 1973 was overleden tenminste. Toen mijn dochter Jur deze 40 jaar na dato eindelijk afgedrukte foto een paar jaar geleden zag, sprak zij de legendarische woorden: Mama, jouw papa was een Steve!
En dat was hij. Laarzen aan, verrekijker om zijn nek en je had dagenlang geen vader aan hem. In de vrije natuur was hij in zijn element; de bos rietsigaren die je hier over zijn schouder ziet, heeft tientallen jaren (echt) uiteindelijk zeer gedroogd in onze huiskamer gestaan. Doe dit trouwens niet na, want inmiddels is de rietsigaar een beschermde plantensoort en mag je hem dus niet meer 'plukken' (heb je een flink zakmes voor nodig, ja). Deze foto zal ongeveer genomen zijn in de hele vroege jaren 60, toen hij nog gezond en wel met zijn vogelvriend op pad was. Mijn vader had een sleutel van de Knardijk (waarachter de Noordoostpolder werd drooggelegd) van de boswachter gekregen en zo kon hij in de volstrekte eenzaamheid van dat nieuwe land zijn geliefde vogels kijken. Ik heb het dubbel en dwars van hem geerfd, die drang om in het volle uitgestrekte niets te vertoeven samen met de elementen.
Hulde aan mijn vader. Hulde aan Steve Irwin.
RIP them both